Turystyka - wypoczynek i wakacje

Konkatedra pod wezwaniem Świętej Jadwigi

admin — Sun, 28 Jun 2009 12:41:21 +0000

Konkatedra pod wezwaniem Świętej Jadwigi jest najstarszym zachowanym zabytkiem w Zielonej Górze. Kościół został ufundowany przez księcia Konrada I głogowskiego i poświęcony był jego babce – Jadwidze Śląskiej, niemieckiej księżniczce z Bawarii, która była żoną Henryka I Brodatego oraz matką wielu władców z dynastii Piastów Śląskich. Kościól został ukończony w 1294 przez Henryka Głogowczyka, syna Konrada. Fundator kościoła został pochowany w obrębie świątyni. Kościół wielokrotnie nękany był przez pożary (1419, 1582, 1627, 1651).
W obecnym kształcie architektonicznym kościół św. Jadwigi jest budowlą gotycką, wielokrotnie przekształcaną, z licznymi narosłymi na przestrzeni wieków dobudówkami. Z zachowaniem elementów wyposażenia wnętrza kościoła warte odnotowania są: rzeźby św. Jadwigi i Anny Samotrzeć, rysunek przedstawiający świątynię Grobu Bożego w Jerozolimie z początków XVI wieku, neogotycka dziewiętnastowieczna ambona, ołtarze, drewniany chór z 1672 roku oraz liczne płyty nagrobne, z których najstarsza pochodzi ze średniowiecza, a ostatnia z 1814 roku. Wyposażenie kościoła uzupełnia ozdobna kompozycja barokowego prospektu z zamontowanymi w 1912 roku organami pneumatycznymi.

[View with PicLens]

Wieża Braniborska

admin — Sat, 27 Jun 2009 23:46:35 +0000

Wieża Braniborska w Zielonej Górze została wzniesiona w latach 1859 – 1860 i ulokowano ją na najwyższym punkcie wzniesień otaczających miasto. Na początku swojego istnienia Wieża Braniborska mieściła w sobie restaurację oraz winiarnię. W latach 1887 – 1914 Wieża Braniborska wykorzystywana była jako planetarium. W okresie II wojny światowej wieżę wykorzystywano jako przeciwlotniczy punkt obserwacyjny. Po wojnie przez pewien okres Wieża Braniborska ponownie mieściła w sobie restaurację. W roku 1990 Wieża Braniborska przeszła gruntowny remont i znajduje się w niej obserwatorium astronomiczne Uniwersytetu Zielonogórskiego, Centrum Astronomii im. Jana Keplera oraz Zielonogórski Oddziału Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii.

[View with PicLens]

Bobry

admin — Thu, 21 May 2009 20:29:24 +0000

Ma małe oczy i uszy. Nogi ma krótkie, biega ociężale a tak trudno go zobaczyć. Co to za zwierz? To bóbr, który aktywny jest nocą i o zmierzchu. Trudno więc go zauważyć w trakcie dnia.

Bobry bardzo dobrze czują się na terenie Gryżyńskiego Parku Krajobrazowego, gdzie przeważają zabagnione łąki oraz luźne zakrzaczenia olchowe i wierzbowe. Podmokły i niedostępny teren stanowi ostoję zwierzyny, przede wszystkim dla bobrów, wydr czy żurawi.

[View with PicLens]

Ratusz Miejski w Zielonej Górze

admin — Tue, 19 May 2009 05:19:01 +0000

Ratusz Miejski w Zielonej Górze został wybudowany w 1321 roku i pierwotnie był ratuszem drewnianym. Od drugiej połowy XV wieku Ratusz był murowaną z kamienia i cegły budowlą piętrową. Po pożarach w latach 1627 i 1651 zielonogórski Ratusz Miejski był przebudowywany, z zachowaniem swojego pierwotnego kształtu.
W roku 1801 Ratusz Miejski w Zielonej Górze przeszedł gruntowną wymianę elewacji, wymieniono mury górnej części wieży bez ściągania hełmu. Niestety niedokładne osadzenie hełmu spowodowało jego odchylenie od pionu. Wszystkie te zmiany spowodowały nadanie Ratuszowi klasycystycznego charakteru.

W roku 1846 hełm wieży, który był pokryty malowanym na czerwono gontem, wymieniono na blachę.
Na początku XX wieku Ratusz Miejski w Zielonej Górze otoczono ozdobnymi plantami.
Ostatni remont zielonogórski Ratusz przeszedł w 1989 roku, kiedy to odremontowano elewację oraz odsłonięto na ścianie frontowej zachowany ceglany otwór okienny. W środkowej części fasady umieszczono herb miasta z symboliczną kiścią winogron oraz sztuką sukna.
W Ratuszu urzędował najpierw wójt, później zastąpiony przez burmistrza. W sali posiedzeń obradowali rajcy oraz odbywały się w niej posiedzenia sądu z wójtem sądowym i ławnikami.
Do połowy lat siedemdziesiątych XX wieku Ratusz Miejski w Zielonej Górze był siedzibą władz miejskich. Później pozostały tam tylko agendy Urzędu Miejskiego.
Obecnie Ratusz Miejski w Zielonej Górze ma charakter klasycystyczny z nawarstwieniem różnych stylów architektonicznych.

[View with PicLens]

Spacer po mieście

Palmiarnia

admin — Sat, 16 May 2009 20:55:14 +0000

Zielonogórska Palmiarnia jest jednym z czterech z 726 zachowanych Domków winiarza, które funkcjonowały do końca XIX wieku w Zielonej Górze. Pierwsze domki stawiano w XVIII wieku i początkowo były to drewniane, parterowe domki stawiane w celu przechowywania sprzętu winiarskiego oraz narzędzi niezbędnych do uprawy winorośli. W piwnicach takich drewnianych domków leżakowało wino, a pozostałych pomieszczeniach mieszkała winiarska rodzina
Zielonogórska Palmiarnia została wybudowana w 1818 roku na jednym z najwyższych wzniesień Zielonej Góry tzw. Ceglanym Wzgórzu. Budowla została postawiona przez właściciela winnicy - przemysłowca Augusta Gremplera. W roku 1956 dobudowano szklany pawilon, w którym umieszczono unikalne okazy roślin tropikalnych oraz otwarto kawiarnię i restaurację “Palmiarnia“.
Aktualnie budynek znajduje się w otoczeniu krzewów winogron, będących pozostałością po dawnych winnicach i nawiązuje do tradycji winiarskich Zielonej Góry. Zielonogórska Palmiarnia jest popularnym miejscem spotkań turystów i zielonogórzan.

Zielonogórska Palmiarnia to jedyny obiekt w okolicy, w którym zwiedzający może zobaczyć wiele egzotycznych gatunków roślin (np. daktyl kanaryjski) i zwierząt (żółwie, kolorowe ryby).
Niewątpliwą atrakcją zielonogórskiej Palmiarni jest taras widokowy. Kładki widokowe znajdują się na wysokości 14 i 18 metrów, co pozwala zwiedzającym na obserwację roślinności z różnej perspektywy oraz podziwiać panoramę Zielonej Góry.

[View with PicLens]

Palmiarnia w 1965

Odra

admin — Sat, 09 May 2009 14:42:24 +0000

Odra stanowi oś hydrologiczną województwa lubuskiego. Rzeka na terenie województwa lubuskiego ma kilka malowniczych fragmentów przełomowych, gdzie przyspiesza płynąc u podnóża wysokich brzegów. Wydaje się, że pod względem jakości wód najgorsze lata Odra ma za sobą. Od dłuższego czasu notuje się stałą, systematyczną poprawę w tym zakresie. Okresowe badania zawartości metali ciężkich w mięsie odrzańskich ryb na naszym odcinku potwierdzają, że mieszczą się one w normach. Zanika również charakterystyczny, odrzański fenolowy “zapaszek”. Wszystko to cieszy, bowiem rzeka jest bardzo rybna. Na opisywanym jej fragmencie wstępują stale lub okresowo 34 gatunki ryb. Wędkarze mogą tutaj liczyć przede wszystkim na obfity połów leszcza, który jest zdecydowanym dominantem ichtiofauny Odry, ponadto na złowienie dorastających do bardzo dużych rozmiarów krąpi i coraz bardziej pospolitych rozpiórów. Nieco bardziej doświadczeni wędkarze polują na duże sumy, karpie, szczupaki, sandacze oraz amury.

Odra znana była od dawna z licznej populacji jedynej typowo drapieżnej ryby karpiowatej naszych wód – bolenia. Obecnie liczebność jego pogłowia powoli wraca do czasów świetności i wędkarzom nierzadko udaje się złowić nawet po kilka sztuk dziennie, w tym “kolosy” o wadze 5 – 6 kg. Ze względu na obfitość ryb, dogodną do uprawiania wędkarstwa linię brzegową (liczne ostrogi) Odra jest najważniejszym terenem zawodów dla miejscowych i przyjezdnych wędkarzy, często z bardzo odległych okręgów, a połów kilkunastu kilogramów ryb podczas trzygodzinnych zmagań nie jest dla nikogo zaskoczeniem. Nad brzegami tej rzeki Okręg PZW Zielona Góra organizuje corocznie największa imprezę wędkarską w kraju – słynną “Złotą Rybkę”, w której startuje kilkuset zawodników!

[View with PicLens]

Jezioro Jelito

admin — Sat, 09 May 2009 14:37:57 +0000

Jezioro Jelito (znane także pod nazwą Giełt, Giełd, Głębokie) położone jest w odległości ok. 14 km na północny – wschód od Krosna Odrzańskiego i jest drugim, po jeziorze Trześniowskim, pod względem głębokości (36,3 m) akwenem Środkowego Nadodrza. Jezioro Jelito leży pośród lasów na dnie rynny polodowcowej, na południowym krańcu pięknego Gryżyńskiego Parku Krajobrazowego. Jest to największe jezioro w Gryżyńskim Parku Krajobrazowym o powierzchni 50,5 ha. Przepływa przez nie odnoga urokliwej, pstrągowej rzeki Gryżynki łącząc go z położonym powyżej jeziorem Jatnik. Skład ichtiofauny jeziora Jelito jest niezwykle bogaty, obok gatunków pospolitych (karaś, płoć, okoń, leszcz, szczupak, lin) napotkamy tu karpia, amura (okazy kilkunastokilogramowe) sandacza, suma, węgorza, tołpygę pstrą (osobniki o wadze ponad 25 kg). W wodach jeziora Jelito żyje również sielawa i sieja oraz, co będzie zaskoczeniem dla wędkarzy: boleń, kleń i duży rozpiór. Te ostatnie gatunki przedostają się do zbiornika Gryżynką z pobliskiej Odry. Jezioro Jelito należy do najintensywniej zarybianych akwenów Okręgu PZW w Zielonej Górze.

W bezpośrednim sąsiedztwie jeziora Jelito znajduje się jeszcze 5 innych pięknych jezior, wspomniana rzeka Gryżynka, niedaleko płynie rybna Odra. W pobliżu południowo – zachodniego krańca jeziora Jelito usytuowany jest śródleśny parking i niewielka przystań wędkarska. Nad brzegami akwenu jest do dyspozycji wystarczającą ilość stanowisk.

Bardzo blisko jeziora Jelito leży linia kolejowa relacji Zielona Góra – Rzepin (przystanek Szklarka Radnicka) oraz szosa Krosno Odrzańskie – Świebodzin (Sulechów).

Do jeziora dojechać można na dwa sposoby. Pierwszy z nich to wjazd od strony restauracji Stary Młyn, który mijamy po prawej stronie po wjeździe do Szklarki Radnickiej. Nastepnie należy skręcić w prawo (prosto dojedziemy do dworca PKP), przejechać przez przejazd kolejowy i przez cały czas prosto jechać główną drogą. Po dotarciu do skrzyzowania nalezy skręcić w prawo w szutrową drogę (prosto dojedziemy do miejscowości Szklarka i jednostki wojskowej). Po przejechaniu ok. 2 kilometrów i minięciu zabudowań gospodarskich, na najbliższym skrzyżowaniu jedziemy prosto i na drugim skrzyzowaniu skręcamy w lewo. Po ok. z 500 metrach dojedziemy do parkingu i jeziora.

Druga możliwość dojazdu jeziora Jelito to kierowanie się na miejscowość Grabin. Na najbliższym skrzyżowaniu, tuż za torami kolejowymi, koło jednostki wojskowej, jedziemy na wprost i wkrótce szutrową drogą docieramy do parkingu nad brzegami jeziora (zobacz mapkę)

[View with PicLens]

Gryżyński Park Krajobrazowy

admin — Sat, 09 May 2009 14:36:00 +0000

Gryżyński Park Krajobrazowy to miejsce, gdzie można odpocząć w bliskim kontakcie z przyrodą. Przyroda co prawda nieco jest już przekształcona przez człowieka, ale ciągle nieskazitelnie czysta. Po przegrodzeniu rzek i strumieni powstały stawy, które dodały wiele uroku okolicy. Zyskała na tym również przyroda (gniazduje tu wiele gatunków ptactwa wodnego) oraz zwierzyna leśna, w tym wiele rodzin bobrów, które mają tu doskonałe warunki siedliskowe i bardzo szybko zasiedlają nowe tereny.

Gryżyński Park Krajobrazowy położony jest na terenie czterech gmin: Bytnica, Krosno Odrzańskie, Czerwieńsk oraz Skąpe. Na terenie parku położone są dwie miejscowości Grabin oraz Gryżyna. Lasy administrowane są przez Nadleśnictwo Bytnica oraz Nadleśnictwo Sulechów. Na terenie parku znajduje się kilkanaście polodowcowych jezior. Największe z nich to jezioro Jelito, liczące 49,9 ha powierzchni i głębokości do 36 m.

Gryżyński Park Krajobrazowy położony jest nad ogromnym podziemnym zbiornikiem wody, który powstał przed milionami lat. Bardzo czyste środowisko przyrodnicze obszarów leśnych, a szczególnie tutejszy mikroklimat sprzyja rozwojowi grzybni. Co roku do tutejszych lasów przyjeżdżają amatorzy grzybobrania i spacerów po lesie nawet z odległych regionów Polski (najliczniej z Dolnego i Gornego Śląska).

Gryżyński Park Krajobrazowy to nie tylko roślinność, zwierzyna, wytyczone szlaki turystyczne, to także liczne zabytki architektury. Będąc w tej okolicy powinniśmy zobaczyć pałac w Gryżynie i dwór w Grabinie. Dwór szczególnie ładnie wygląda od strony parku. Z podnóża wzniesienia, na którym stoi ta zabytkowa budowla wypływa strumyk. Warto wiedzieć, żę kształt zabudowy Grabina nie zmienił się od stuleci. Wieś jest położona na zboczu. Skrajem doliny płynie potok Gryżynki. W jego nurcie występuje rodzimy gatunek pstrąga. Są tu też bobry, które robią tamy z kawałków gałęzi.

Kto przyjedzie do Gryżyńskiego Parku Krajobrazowego powinien zwrócić uwagę na rzadkie gatunki ptaków. Stwierdzono gniazdowania i pobyt ponad stu gatunków ptaków, między innymi amatorów ryb, są tu zimorodki, czaple, perkozy, drapieżne gatunki reprezentują kanie, myszołowy gołębiarze. Niezbyt licznie występują pliszki górskie, bociany czarne i żurawie. Żyją tu ssaki takie jak w innych lubuskich stronach, a więc lisy, kuny, jenoty, borsuki i oczywiście jelenie, sarny, dziki. Odwiedzają park łosie. Ale najbardziej widoczne są ślady bobrów. W pobliżu źródełek możemy natknąć się na torfowiska i oczka wodne, w których żyją rzadkie gatunki płazów i gadów, wśród nich nawet wpisane do czerwonej księgi gatunków ginących.

Gryżyński Park Krajobrazowy i jego okolice to tereny o znakomitych warunkach do uprawiania turystyki pieszej i rowerowe.

[View with PicLens]