Konkatedra pod wezwaniem Świętej Jadwigi jest najstarszym zachowanym zabytkiem w Zielonej Górze. Kościół został ufundowany przez księcia Konrada I głogowskiego i poświęcony był jego babce – Jadwidze Śląskiej, niemieckiej księżniczce z Bawarii, która była żoną Henryka I Brodatego oraz matką wielu władców z dynastii Piastów Śląskich. Kościól został ukończony w 1294 przez Henryka Głogowczyka, syna Konrada. Fundator kościoła został pochowany w obrębie świątyni. Kościół wielokrotnie nękany był przez pożary (1419, 1582, 1627, 1651).
W obecnym kształcie architektonicznym kościół św. Jadwigi jest budowlą gotycką, wielokrotnie przekształcaną, z licznymi narosłymi na przestrzeni wieków dobudówkami. Z zachowaniem elementów wyposażenia wnętrza kościoła warte odnotowania są: rzeźby św. Jadwigi i Anny Samotrzeć, rysunek przedstawiający świątynię Grobu Bożego w Jerozolimie z początków XVI wieku, neogotycka dziewiętnastowieczna ambona, ołtarze, drewniany chór z 1672 roku oraz liczne płyty nagrobne, z których najstarsza pochodzi ze średniowiecza, a ostatnia z 1814 roku. Wyposażenie kościoła uzupełnia ozdobna kompozycja barokowego prospektu z zamontowanymi w 1912 roku organami pneumatycznymi. czytaj więcej…
Wieża Braniborska w Zielonej Górze została wzniesiona w latach 1859 – 1860 i ulokowano ją na najwyższym punkcie wzniesień otaczających miasto. Na początku swojego istnienia Wieża Braniborska mieściła w sobie restaurację oraz winiarnię. W latach 1887 – 1914 Wieża Braniborska wykorzystywana była jako planetarium. W okresie II wojny światowej wieżę wykorzystywano jako przeciwlotniczy punkt obserwacyjny. Po wojnie przez pewien okres Wieża Braniborska ponownie mieściła w sobie restaurację. W roku 1990 Wieża Braniborska przeszła gruntowny remont i znajduje się w niej obserwatorium astronomiczne Uniwersytetu Zielonogórskiego, Centrum Astronomii im. Jana Keplera oraz Zielonogórski Oddziału Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii. czytaj więcej…
Ma małe oczy i uszy. Nogi ma krótkie, biega ociężale a tak trudno go zobaczyć. Co to za zwierz? To bóbr, który aktywny jest nocą i o zmierzchu. Trudno więc go zauważyć w trakcie dnia.
Bobry bardzo dobrze czują się na terenie Gryżyńskiego Parku Krajobrazowego, gdzie przeważają zabagnione łąki oraz luźne zakrzaczenia olchowe i wierzbowe. Podmokły i niedostępny teren stanowi ostoję zwierzyny, przede wszystkim dla bobrów, wydr czy żurawi.
Ratusz Miejski w Zielonej Górze został wybudowany w 1321 roku i pierwotnie był ratuszem drewnianym. Od drugiej połowy XV wieku Ratusz był murowaną z kamienia i cegły budowlą piętrową. Po pożarach w latach 1627 i 1651 zielonogórski Ratusz Miejski był przebudowywany, z zachowaniem swojego pierwotnego kształtu.
W roku 1801 Ratusz Miejski w Zielonej Górze przeszedł gruntowną wymianę elewacji, wymieniono mury górnej części wieży bez ściągania hełmu. Niestety niedokładne osadzenie hełmu spowodowało jego odchylenie od pionu. Wszystkie te zmiany spowodowały nadanie Ratuszowi klasycystycznego charakteru.
Zielonogórska Palmiarnia jest jednym z czterech z 726 zachowanych Domków winiarza, które funkcjonowały do końca XIX wieku w Zielonej Górze. Pierwsze domki stawiano w XVIII wieku i początkowo były to drewniane, parterowe domki stawiane w celu przechowywania sprzętu winiarskiego oraz narzędzi niezbędnych do uprawy winorośli. W piwnicach takich drewnianych domków leżakowało wino, a pozostałych pomieszczeniach mieszkała winiarska rodzina
Zielonogórska Palmiarnia została wybudowana w 1818 roku na jednym z najwyższych wzniesień Zielonej Góry tzw. Ceglanym Wzgórzu. Budowla została postawiona przez właściciela winnicy - przemysłowca Augusta Gremplera. W roku 1956 dobudowano szklany pawilon, w którym umieszczono unikalne okazy roślin tropikalnych oraz otwarto kawiarnię i restaurację “Palmiarnia“.
Aktualnie budynek znajduje się w otoczeniu krzewów winogron, będących pozostałością po dawnych winnicach i nawiązuje do tradycji winiarskich Zielonej Góry. Zielonogórska Palmiarnia jest popularnym miejscem spotkań turystów i zielonogórzan.
Odra stanowi oś hydrologiczną województwa lubuskiego. Rzeka na terenie województwa lubuskiego ma kilka malowniczych fragmentów przełomowych, gdzie przyspiesza płynąc u podnóża wysokich brzegów. Wydaje się, że pod względem jakości wód najgorsze lata Odra ma za sobą. Od dłuższego czasu notuje się stałą, systematyczną poprawę w tym zakresie. Okresowe badania zawartości metali ciężkich w mięsie odrzańskich ryb na naszym odcinku potwierdzają, że mieszczą się one w normach. Zanika również charakterystyczny, odrzański fenolowy “zapaszek”. Wszystko to cieszy, bowiem rzeka jest bardzo rybna. Na opisywanym jej fragmencie wstępują stale lub okresowo 34 gatunki ryb. Wędkarze mogą tutaj liczyć przede wszystkim na obfity połów leszcza, który jest zdecydowanym dominantem ichtiofauny Odry, ponadto na złowienie dorastających do bardzo dużych rozmiarów krąpi i coraz bardziej pospolitych rozpiórów. Nieco bardziej doświadczeni wędkarze polują na duże sumy, karpie, szczupaki, sandacze oraz amury.
Jezioro Jelito (znane także pod nazwą Giełt, Giełd, Głębokie) położone jest w odległości ok. 14 km na północny – wschód od Krosna Odrzańskiego i jest drugim, po jeziorze Trześniowskim, pod względem głębokości (36,3 m) akwenem Środkowego Nadodrza. Jezioro Jelito leży pośród lasów na dnie rynny polodowcowej, na południowym krańcu pięknego Gryżyńskiego Parku Krajobrazowego. Jest to największe jezioro w Gryżyńskim Parku Krajobrazowym o powierzchni 50,5 ha. Przepływa przez nie odnoga urokliwej, pstrągowej rzeki Gryżynki łącząc go z położonym powyżej jeziorem Jatnik. Skład ichtiofauny jeziora Jelito jest niezwykle bogaty, obok gatunków pospolitych (karaś, płoć, okoń, leszcz, szczupak, lin) napotkamy tu karpia, amura (okazy kilkunastokilogramowe) sandacza, suma, węgorza, tołpygę pstrą (osobniki o wadze ponad 25 kg). W wodach jeziora Jelito żyje również sielawa i sieja oraz, co będzie zaskoczeniem dla wędkarzy: boleń, kleń i duży rozpiór. Te ostatnie gatunki przedostają się do zbiornika Gryżynką z pobliskiej Odry. Jezioro Jelito należy do najintensywniej zarybianych akwenów Okręgu PZW w Zielonej Górze.
Gryżyński Park Krajobrazowy to miejsce, gdzie można odpocząć w bliskim kontakcie z przyrodą. Przyroda co prawda nieco jest już przekształcona przez człowieka, ale ciągle nieskazitelnie czysta. Po przegrodzeniu rzek i strumieni powstały stawy, które dodały wiele uroku okolicy. Zyskała na tym również przyroda (gniazduje tu wiele gatunków ptactwa wodnego) oraz zwierzyna leśna, w tym wiele rodzin bobrów, które mają tu doskonałe warunki siedliskowe i bardzo szybko zasiedlają nowe tereny.
Gryżyński Park Krajobrazowy położony jest na terenie czterech gmin: Bytnica, Krosno Odrzańskie, Czerwieńsk oraz Skąpe. Na terenie parku położone są dwie miejscowości Grabin oraz Gryżyna. Lasy administrowane są przez Nadleśnictwo Bytnica oraz Nadleśnictwo Sulechów. Na terenie parku znajduje się kilkanaście polodowcowych jezior. Największe z nich to jezioro Jelito, liczące 49,9 ha powierzchni i głębokości do 36 m. czytaj więcej…
